Verschuilen heeft een andere betekenis. Tussen de mensen, achter iemands rug, achter mijn grootspraak, voor mijn pijn, voor mijn onmacht. Niet meer verschuilen betekent dat ik de volle betekenis van mijn context, emoties en gevoelens tot mij door laat dringen. Dat maakt mij tot op het bot nat, doet mij rillen en verkleumen en afvragen wat ik aan het doen ben (de drijfnatte wielrenner). Door de pijn en de koude te accepteren blijf ik handelen. Handelen om mijn grens te ontdekken, mijn doel te halen of andere keuzes te maken. Eenmaal gekozen hoef ik niet meer te verschuilen en is mijn blikveld verruimd en de koude uit mijn lijf.

www.youtube.com/watch?v=TeYKVK7_SQI&feature=related

Ja zeggen of niks zeggen kent ook zijn keerzijde. Ja omdat ik niet nee durf te zeggen, ik tegen de ander op zie, ik bang ben voor de ander, bang ben voor mijn baan of omdat ik zo opgevoed ben. Niks zeggen omdat praten niet helpt: ‘ ze luisteren toch niet’.
Nee zeggen is een verbale grensduiding. Tot hier en niet verder. Buiten de grens gelden andere wetten en regels. Een nee staat voor een specifieke grens, daarbuiten zijn voldoende mogelijkheden om wel elkaar te ontmoeten en te onderzoeken wat mogelijk is: ik wil niet dat je………, ik kan niet voor je………., maar ik kan wel voor je………………., ik wil wel met je…………… .
Op deze wijze verschraalt de relatie niet met de ander en wordt duidelijk waar vragen en ideeën liggen, die verder onderzocht kunnen worden. De dagelijkse worsteling van velen waar samengewerkt wordt.

Jeff Buckley – Hallelujah

De crematie van mijn moeder.

the Beatles – Hey Jude

Begin van lange haren.

Coldplay – Yellow

De kinderen nog mee op vakantie. De muziek hard aan in de auto.

Madeleine Peyroux – Walkin’After Midnight

Verwondering dat blues kan verjazzen of andersom.

Robert Plant & Alison Kraus – Polly Come Home

De tijd van de middelbare school met ruige rock, nu subtiele zang en begeleiding.

Ryan Adams – Carolina Rain

Zes jaar geleden gehoord tijdens een belangrijke keuzemoment in mijn werk

Cecilia Bartoli – Mozart: Le Nozze Di Figaro

Het kleine radiootje van mijn ouders waar soms klassieke muziek uitkwam

Pink Floyd – The Great Gig in The Sky

Voor de platenspeler staan en dubben tussen de subtiele muziek van Pink Floyd en de harde rock van Led Zeppelin.

Rachael Yamagata – Paper Doll

Geraakt door de stem toen ik Plato binnenliep.

The Doors – Hyacinth House

Mijn eerste spijkerjack

Rufus Wainright – Poses

Prachtige documentaire hoe hij worstelt met zijn seksualiteit en tegelijkertijd gevoelige muziek maakt.

Maria Callas – La Mamma Morta

Mooie en ontroerende scene in de film Philadelphia.

Steve Mason – All Come Down

Kwetsbaarheid

Cowboy Junckies – To Love Is To Bury

De crematie van mij vader

Dvorak – Silent Wood

35 jaar geleden het begin van waardering van klassieke muziek

“Hallo, zie je het niet, mijn vrouw is ernstig gewond.” Op de Spoedeisende Hulp zijn nog vijf anderen die verdwaasd zitten te wachten. “Hoe kan je mij laten wachten, zie je niet dat mijn vrouw bloedt als een gek, ik kom hier niet voor niks, kom eens achter dat glas vandaan.” Geen van de patiënten reageert, een verpleger komt tevoorschijn en spreekt hem aan op zijn gedrag. “ Mijnheer, zo kunnen wij u niet helpen.” Met als gevolg nog meer woede. “Het interesseert jullie niet hè, je laat ons gewoon maar wachten hè.”
Doe eens wat kl***zak……” en daar gaat de eerste stoel over de vloer.

Onmacht geeft machtsgedrag. De regie van het moment verdwijnt. Wat overblijft is ongecontroleerd gedrag waarbij grenzen van anderen en van de persoon zelf worden overschreden. Geweld, fysiek en/of verbaal, wordt het communicatiemedium.
Wonderlijk hoe een persoon zijn eigen hulpvraag met zijn gedrag hiermee ogenschijnlijk kracht bijzet, maar in feite het tegengestelde bereikt: afkeuring en afstand in plaats van toenadering en wezenlijke intermenselijke belangstelling. Na de explosie van ongecontroleerd gedrag is de spanningsballon leeg en is contact weer mogelijk met de verpleegkundige of met de betrokken veiligheidsbeambte of politie. Het hernieuwde contact vindt plaats op een niveau dat lijkt op een zakelijke transactie. Bij de stoelengooier ontstaan er gevoelens van schaamte, gezichtsverlies en afkeuring. Emotionele krassen op de ziel door het verbale en/of fysieke geweld is het gevolg voor de verpleegkundigen. Kortom, een verloren strijd voor beide partijen.

Omgevingsfactoren spelen een rol in het de-escaleren. De spoedeisende hulp in de diverse grote ziekenhuizen getuigt niet van een warme ontvangst voor mensen die onder grote fysieke en emotionele druk binnenkomen. Kaal, clean en stoelen vlak naast elkaar. Het ene trauma zit pal naast `het andere trauma. Hebben mensen niet juist de behoefte aan wat ruimte voor hun lijf en pijn en verdriet? Voor diegene die met het slachtoffer mee gaat is er relatief weinig aandacht terwijl dat nu juist de persoon is die zich onmachtig voelt, over z’n toeren kan raken en maar één ding wil: zorg voor z’n gewonde. De medische aandacht gaat naar de gewonde. Terecht, daar ligt de hoofdfocus De artsen en verpleegkundigen zijn door hun kennis en ervaring in staat om door een bloedbad heen te kijken en de juiste conclusie te trekken, namelijk is er sprake van een acute situatie. De ander kan dat niet. Hij heeft geen medische kennis. Door het ongeluk is er een bewustzijnsvernauwing ontstaan: alleen maar gericht op zelf gehoord worden en kan de situatie niet in de context plaatsen.
Hier ligt dan ook een belangrijke taak: aandacht, uitleg, maar ook ruimte voor de ander. Geen glazen panelen met onbereikbare verpleegkundigen maar openheid en de mogelijkheid voor contact: oogcontact, een opmerking of een praatje ter geruststelling. Misschien wel een professionele ‘geruststeller en opvanger’ die er simpelweg is voor de ander. Present zijn en oog hebben voor de vraag achter het gedrag. Hij of zij kan de mensen te woord staan, uitleg geven, koffie aanbieden en een oogje in het zeil houden en vervult zo een brugfunctie tussen de hardwerkende verpleegkundigen en artsen en de geëmotioneerde patiënten.

Waarom vindt er de laatste jaren meer grensoverschrijdend gedrag en agressie plaats, terwijl we alleen maar gelukkiger zijn geworden de afgelopen tien jaar? De maatschappij vraagt meer sociale vaardigheid in een samenleving die ook complexer wordt en waarin gevraagd wordt actief te participeren in zelfonderhoud voor nu en in de toekomst. Sociale contexten worden minder als je denkt aan zorg vanuit de overheid: AOW, WW, pensioenen, lossere arbeidsverhoudingen, etc.
Opkomen voor jezelf is vanuit de jaren negentig een ingeburgerd idee en vanzelfsprekend geworden. Tegelijkertijd vervaagt ook de collectiviteitszin en roept de doorgeschoten assertiviteit weerstand op.

De enorme economische lift heeft een groot deel van de samenleving geen windeieren gelegd in financieel opzicht. Tegelijkertijd zijn ook de maatschappelijke- en zorginstellingen gegroeid door fusies en overnames en hebben financieel-economisch nog niet aangetoond kostenbesparend te zijn. Wel is er uitdrukkelijk bespaard op het gebied van ruimte. Ruimte voor persoonlijke relaties. Ruimte als je denkt aan territorium, de vierkante meters. Ruimte in de zin van tijd voor medewerkers, patiënten en bezoekers. Ruimte om het overzicht over je bestaan te houden. De ver doorgevoerde efficiency, denken in resultaat in financiële termen, de afrekencultuur en de zin ”ik moet hier nou eenmaal aan voldoen”, staat ver weg van waar het in de zorg om gaat, namelijk het aansluiten en bekommeren om de ander zonder de verantwoordelijkheid voor de organisatie uit het oog te verliezen.

Tijd voor verandering, tijd voor vermenselijking?

Wat drijft mensen?
Wat doet een organisatie dat het zijn medewerkers inspireert en bindt?
Wat doet de klant besluiten zich met de organisatie te profileren?

Het levensverhaal van een ieder is de opmaat tot ons denken en handelen. Wonderlijk dat een besluit al valt voordat we het bedenken. Onbewuste processen in ons hoofd, mede gevormd door genen en opvoeding doet ons reiken naar een specifiek product in de supermarkt of de aanschaf van een auto. Achteraf komen we met rationele afwegingen die een reeds bepaalde keuze onderbouwt.

Ik blijf mij hier over verwonderen. Hoewel mijn levensverhaal van 58 jaar getuigt van enig ervaring in het tijdig herkennen van wat de ander moveert, blijf ik mij verbazen en laat ik mij inspireren als motieven van anderen buiten mijn context vallen. Het nodigt mij uit de klant nog beter te leren kennen.

Herinneringen aan mijn vader

Foto’s van mijn vaders laatste 5 jaren werden vlekkiger. De foto’s van zijn brein. Zijn helder en vloeiend denken verwerd tot staketsels. Zelfs zijn trouwe sigaar begreep hem niet meer als zijn achterkant werd aangestoken. Mijn vader keek puzzelend om zich heen. Stukken ontbraken. Als ik een passend stukje gevonden had kwam zijn glimlach. Desondanks bleef mijn vader trouw aan zijn vertrouwen in de mensen om hem heen. Het lag haarscherp in zijn genen opgeslagen. Verborgen voor de vlekken.

Ontroerend om te zien hoe een jonge vrouw, zoekend naar haar bezittingen tussen alle brokstukken, met ingehouden boosheid tegen de verslaggever de overheid beticht van laksheid: hoe kunnen ze die oude vrouw daar zo hulpeloos laten dwalen tussen haar gewezen bezittingen. Het lijden van de ander overstijgt het eigen leed.